26.4.2. پیچیدن

Table of Contents

کاهش سرعت

برای پیچیدن ایمن، اولین کار کم کردن سرعت پیش از رسیدن به پیچ است، نه وسط آن. چند ثانیه قبل از پیچ، پای خود را از روی گاز بردارید و با ترمزگیری نرم و تدریجی سرعت را تا حدی کاهش دهید که بتوانید بدون اضطراب فرمان را بچرخانید. اگر پیش از پیچ مجبور شوید ترمز شدید بگیرید، یعنی خیلی دیر برای پیچ آماده شده‌اید. در تمرین عملی به خط کشی‌های روی زمین، تابلوها و شکل پیچ از دور نگاه کنید تا زودتر متوجه شوید که قرار است بپیچید.

در پیچ‌های تند شهری یا پیچ‌های جاده‌ای، سرعت باید آن قدر کم شود که بتوانید در همان خط خودتان بمانید و خودرو را به خط مخالف یا شانه راه نکشانید. یکنواخت بودن کاهش سرعت مهم است. از ترمز ناگهانی در ورودی پیچ خودداری کنید، چون باعث برهم خوردن تعادل خودرو و استرس خودتان می‌شود. پیش از شروع چرخاندن فرمان، ترمزگیری اصلی باید تقریبا تمام شده باشد و خودرو روی چهار چرخ، پایدار و بدون تکان شدید حرکت کند.

در پیچ، «اول ترمز، بعد فرمان» را رعایت کنید. ترمز ناگهانی هنگام خواباندن فرمان، خطر سر خوردن و از دست دادن کنترل را به شکل جدی افزایش می‌دهد.

انتخاب دنده

پس از کم کردن سرعت، دنده را باید با سرعت جدید هماهنگ کنید. دنده سنگین‌تر کنترل بهتری به شما می‌دهد. پیش از رسیدن به پیچ، در حالی که هنوز خودرو در مسیر مستقیم است، کلاچ را بگیرید، دنده را کاهش دهید و سپس کلاچ را نرم و تدریجی رها کنید. اگر هنگام ورود به پیچ در دنده‌ای هستید که موتور زور ندارد یا صدای تق تق و لرزش شدید می‌افتد، یعنی دنده شما برای آن سرعت مناسب نیست.

در پیچ‌های شهری با سرعت کم، معمولا دنده ۲ کافی است، و گاهی در پیچ‌های بسیار تند یا تقاطع‌های شلوغ، دنده ۱ لازم می‌شود. در جاده‌ها، پیش از پیچ طولانی یا تند، یک دنده پایین‌تر انتخاب کنید تا هم موتور کمک به ترمزگیری کند و هم در صورت نیاز بتوانید کمی گاز بدهید و خودرو را پایدار نگه دارید. مهم است که تعویض دنده را پیش از شروع چرخاندن فرمان انجام دهید تا هنگام پیچیدن، یک دستتان آزاد نباشد و توجهتان بین دنده و مسیر تقسیم نشود.

قانون عملی: «دنده مناسب پیچ را قبل از پیچ انتخاب کنید، نه وسط پیچ.» در زمان پیچیدن، هر دو دست باید روی فرمان باشند.

چرخاندن فرمان

بعد از کاهش سرعت و انتخاب دنده مناسب، نوبت به چرخاندن فرمان می‌رسد. برای پیچیدن نرم و کنترل شده، چرخش فرمان را تدریجی شروع کنید، نه ناگهانی. از روش «دست‌ها در ساعت ۹ و ۳» استفاده کنید، یعنی دست چپ نزدیک عدد ۹ و دست راست نزدیک عدد ۳ روی محیط فرمان قرار بگیرد، تا دامنه حرکت و کنترل کافی داشته باشید.

چرخاندن فرمان باید با میزان پیچ جاده یا خیابان هماهنگ باشد. هرچه پیچ تندتر است، زاویه فرمان بیشتر است، اما همچنان باید تدریجی و پیوسته باشد. حرکت «ببری، نگه داری، ناگهان رها کنی» اشتباه است. به جای آن، فرمان را آرام بچرخانید و وقتی بدن و خودرو را در حال چرخیدن حس کردید، همان مقدار را نگه دارید تا خودرو در مسیر خمیده حرکت کند. اگر دیدید خودرو زیادی به سمت داخل پیچ می‌رود، کمی فرمان را برگردانید، و اگر به بیرون پیچ رانده می‌شوید، کمی بیشتر بچرخانید.

در سرعت‌های پایین، می‌توانید از روش «دست روی دست» استفاده کنید. دست‌ها از روی هم عبور می‌کنند، اما همیشه تلاش کنید فرمان را با دو دست بچرخانید و از چرخاندن با یک دست، مخصوصا در تمرین‌های اولیه، خودداری کنید. چرخاندن ناگهانی فرمان در سرعت بالاتر باعث تاب خوردن بدنه و ایجاد احساس عدم تعادل می‌شود.

نگاه به مسیر خروج

مسیر نگاه، نقش اصلی را در کیفیت پیچیدن دارد. خودرو معمولا به سمتی می‌رود که شما به آن نگاه می‌کنید. به جای خیره شدن به جلوی نزدیک خودرو یا به جدول کناری، نگاه خود را به «انتهای پیچ» و مسیری که قرار است بعد از پیچ در آن حرکت کنید متمرکز کنید.

وقتی وارد پیچ می‌شوید، به تدریج نگاه را از نقطه ورود به نقطه وسط و سپس به خروجی پیچ منتقل کنید. این کار کمک می‌کند زودتر زاویه و زمان لازم برای بازگرداندن فرمان را تشخیص دهید و خط حرکت خود را صاف‌تر حفظ کنید. اگر به موانع، جدول یا خط مقابل خیره شوید، ناخودآگاه فرمان را همان طرف می‌چرخانید و خودرو را به خطر نزدیک می‌کنید.

در پیچیدن در تقاطع شهری، نگاه باید هم‌زمان چند چیز را پوشش دهد: جهت حرکت بعد از پیچ، خطی که می‌خواهید در آن قرار بگیرید، و عابران یا موتورسیکلت‌هایی که ممکن است در مسیر شما باشند. جابه‌جایی نگاه باید سریع، اما آرام و منظم باشد، بدون حرکات عصبی سر.

اصل مهم: «جایی را که می‌خواهی بروی نگاه کن، نه جایی را که می‌ترسی به آن برخورد کنی.» جهت نگاه، جهت طبیعی حرکت فرمان و خودرو را هدایت می‌کند.

بازگرداندن فرمان

پس از عبور از وسط پیچ و نزدیک شدن به خروج آن، باید به تدریج فرمان را به حالت مستقیم برگردانید. بسیاری از هنرجویان تازه‌کار یا فرمان را دیر رها می‌کنند و خودرو بعد از پیچ هم‌چنان به چرخیدن ادامه می‌دهد، یا خیلی زود فرمان را رها می‌کنند و خودرو قبل از تمام شدن پیچ، به خط مستقیم برمی‌گردد و از لبه بیرونی پیچ خارج می‌شود.

بازگرداندن فرمان باید هماهنگ با موقعیت خودرو در پیچ و جایی باشد که به آن نگاه می‌کنید. هرچه خروجی پیچ به شما نزدیک‌تر می‌شود و مسیر روبه‌رو مستقیم‌تر دیده می‌شود، به همان نسبت، مقدار چرخش فرمان را کم کنید. به جای «یکباره رها کردن»، فرمان را با دست‌ها به آرامی در جهت مخالف بچرخانید تا به حالت مستقیم برسد. در بسیاری از خودروها، پس از کمی برگرداندن اولیه، خود فرمان تمایل دارد با حرکت چرخ‌ها تا حدی به مرکز برگردد، اما شما همچنان باید با دست‌ها آن را هدایت و کنترل کنید.

تمرین مفید این است که در سرعت کم، در یک فضای باز، چند بار پیچیدن و صاف کردن مسیر را انجام دهید و به این حس برسید که خودرو دقیقا کی در مسیر مستقیم قرار می‌گیرد. این مهارت برای خروج از میدان، پیچیدن در کوچه‌ها و دور زدن یک فرمان بسیار مهم است.

شتاب‌گیری پس از پیچ

وقتی پیچ تقریبا تمام شده و خودرو در مسیر جدید، تقریبا مستقیم قرار گرفته است، می‌توانید شتاب‌گیری ملایم را شروع کنید. تا زمانی که هنوز فرمان در حال چرخش است و خط حرکت کاملا پایدار نشده، از فشار زیاد روی پدال گاز خودداری کنید. ابتدا مطمئن شوید فرمان تقریبا صاف، خودرو در وسط خط و ثبات آن روی جاده مناسب است، سپس به آرامی گاز را زیاد کنید.

اگر سرعت شما برای دسترسی به جریان ترافیک کم است، مانند پیچی که از کوچه به خیابان اصلی باز می‌شود، بعد از تکمیل پیچ، دنده و گاز را طوری تنظیم کنید که به سرعت مناسب آن معبر برسید، بدون این که ناگهان گاز زیادی بدهید. در پیچ‌های جاده‌ای، مخصوصا بعد از پیچ‌های طولانی، کمی گاز دادن پس از خروج، به پایداری خودرو کمک می‌کند، به شرطی که فرمان کاملا برگردانده شده باشد.

هیچ‌گاه در حالی که هنوز داخل پیچ هستید و فرمان زیاد چرخیده است، شتاب ناگهانی ندهید. ترکیب «فرمان زیاد + گاز زیاد» از مهم‌ترین عوامل سر خوردن و خارج شدن خودرو از مسیر است.

با تمرین منظم این مراحل، یعنی کاهش سرعت، انتخاب دنده، چرخاندن نرم فرمان، نگاه صحیح، بازگرداندن تدریجی فرمان و شتاب‌گیری کنترل شده، پیچیدن برای شما به یک حرکت روان، دقیق و بدون استرس تبدیل می‌شود.