19.3.1. وسایل ضروری
Table of Contents
مثلث خطر
داشتن مثلث خطر در خودرو، یک الزام عملی برای هر راننده محتاط است. این وسیله ساده، مهمترین ابزار شما برای هشدار به سایر رانندگان در زمان توقف اضطراری است. هدف از مثلث خطر، «قابلدید کردن» خودروی ازکارافتاده شما در فاصلهای است که رانندگان دیگر فرصت کافی برای کاهش سرعت، تغییر خط، و عبور ایمن داشته باشند.
مثلث خطر باید ویژگیهای مشخصی داشته باشد: رنگ قرمز یا نارنجی پررنگ، سطح بازتابنده نور، و امکان ایستادن پایدار روی زمین بدون倒 شدن در باد یا روی آسفالت ناهموار. بسیاری از مثلثها تاشو هستند تا در صندوقعقب فضای کمی بگیرند. محل نگهداری آن باید بهگونهای باشد که در شرایط اضطراری، بدون جابهجا کردن وسایل زیاد، به سرعت در دسترس قرار گیرد، مثلا در کناره صندوق، زیر کف صندوق، یا جیبهای کناری.
نکته بسیار مهم، «تمرین ذهنی» استفاده از مثلث است. یعنی از قبل در ذهن خود مراحل را مرور کرده باشید: توقف ایمن، روشن کردن فلاشر، پوشیدن جلیقه بازتابنده در صورت وجود، پیاده شدن از سمت غیرترافیک، برداشتن مثلث، و حرکت در حاشیه راه برای نصب آن. در راههای پرسرعت مانند آزادراه، فاصله نصب مثلث باید بسیار بیشتر از معابر شهری باشد تا فرصت واکنش کافی ایجاد شود.
قانون نانوشته اما حیاتی: هیچگاه برای برداشتن یا نصب مثلث، خود را در مسیر مستقیم عبور خودروها قرار ندهید. ایمنی شما مهمتر از هر وسیلهای است.
بهطور معمول، در شهر میتوانید مثلث را حدود ۲۰ تا ۳۰ متری پشت خودرو نصب کنید. در جادهها و آزادراهها این فاصله باید به ۷۰ تا ۱۰۰ متر یا حتی بیشتر افزایش یابد، بهخصوص در پیچها یا شیبها که دید رانندگان محدود است. اگر خودرو در پیچ یا پشت قوسی از راه متوقف شده است، بهتر است مثلث را قبل از نقطهای قرار دهید که دید رانندههای در حال نزدیک شدن شروع میشود، حتی اگر فاصله از خودرو بیشتر شود.
جعبه کمکهای اولیه
جعبه کمکهای اولیه، وسیلهای است که امیدواریم هرگز مجبور به استفاده جدی از آن نشوید، اما وجود آن در خودرو میتواند در لحظات بحرانی، تفاوت بین یک وضعیت قابلکنترل و یک فاجعه باشد. هدف از این جعبه، انجام «اقدامات اولیه» تا رسیدن نیروهای حرفهای امدادی است، نه درمان قطعی.
یک جعبه کمکهای اولیه استاندارد باید حداقل شامل باند و گاز استریل در اندازههای مختلف، چسب زخم، چسب نواری پزشکی، دستکش یکبارمصرف، قیچی کوچک، پد استریل برای زخم، آتل ساده یا امکان ثابتسازی موقت اندام، پنس تمیز، و محلول ضدعفونیکننده مناسب پوست باشد. بهتر است داروهای خوراکی را جز در موارد بسیار ضروری و با مشورت پزشک به جعبه اضافه نکنید، چون در شرایط تصادف، تشخیص نوع و میزان دارو کار متخصص است.
نگهداری درست جعبه نیز مهم است. تاریخ انقضای مواد استریل و محلولها باید دورهای بررسی شود. بهترین کار این است که سالی یکبار، تمام محتویات را مرور و در صورت نیاز، موارد منقضی را تعویض کنید. محل قرار گرفتن جعبه باید طوری باشد که پس از تصادف یا توقف اضطراری، حتی در صورت آسیب به صندوقعقب، همچنان قابل دسترسی باشد، مثلا زیر صندلی جلو، یا پشت صندلی راننده در یک محفظه ثابت.
در استفاده از جعبه، اولویت با «ایمنی امدادگر» است. ابتدا دستکش بپوشید، از تماس مستقیم با خون و مایعات بدن خودداری کنید، و سپس با حداقل دستکاری مصدوم، خونریزیهای واضح را با فشار مستقیم کنترل کنید، زخمها را با گاز استریل بپوشانید، و از هرگونه اقدام غیرضروری روی شکستگیها و ستون فقرات خودداری کنید.
به یاد داشته باشید: نقش شما «امداد اولیه» است، نه «درمان». پرهیز از کارهای غیرعلمی، خود یکی از مهمترین کمکهای اولیه است.
کپسول آتشنشانی
کپسول آتشنشانی کوچک مخصوص خودرو، وسیلهای است که در صورت استفاده درست و بهموقع، میتواند از گسترش آتش و از بین رفتن کامل خودرو یا حتی آسیب جدی به سرنشینان جلوگیری کند. اما استفاده نادرست یا تأخیر در اقدام، اغلب کپسول را بیاثر میکند.
نوع مناسب کپسول برای خودرو معمولا کپسول پودری خشک یا گاهی CO₂ با ظرفیت حدود ۱ تا ۲ کیلوگرم است. آنچه مهمتر از نوع کپسول است، «سالم بودن» و «یاد گرفتن روش استفاده» است. باید تاریخ شارژ کپسول را کنترل کنید و از سالم بودن ضامن، شیلنگ، و نشانگر فشار مطمئن باشید. عقربه نشانگر فشار نباید در محدوده قرمز قرار داشته باشد.
کپسول باید در محلی نصب شود که:
همیشه ثابت باشد و در ترمز یا تصادف حرکت نکند.
برای راننده یا سرنشین جلو، بدون نیاز به باز کردن صندوق، قابل دسترسی باشد.
در اثر گرمای موتور یا آفتاب مستقیم، آسیب نبیند.
روش کلی استفاده را میتوانید با فرمول ساده ذهنی «بکش، هدف بگیر، فشار بده، جاروب کن» به خاطر بسپارید:
ضامن را بکشید.
در فاصله ایمن بایستید و به «پایین شعله»، یعنی محل شروع آتش، هدف بگیرید.
دسته را فشار دهید تا ماده خاموشکننده خارج شود.
نازل را به صورت رفت و برگشتی روی سطح آتش حرکت دهید تا کل محدوده پوشش داده شود.
اگر آتش از کنترل خارج شده، به داخل کابین سرایت کرده یا به باک و زیر خودرو رسیده است، بههیچوجه خود را به خطر نیندازید. از خودرو دور شوید و فقط با آتشنشانی تماس بگیرید.
همچنین هیچگاه برای «بررسی زیر کاپوت» آن را یکباره کاملا باز نکنید، چون ورود ناگهانی هوا میتواند شعله را چند برابر کند. ابتدا کمی درِ کاپوت را نیمهباز نگه دارید و از همان شکاف، ماده خاموشکننده را به داخل بپاشید.
چراغقوه
چراغقوه در خودرو، یک وسیله ساده اما در شب یا در شرایط دید کم، حیاتی است. در توقف اضطراری در حاشیه جاده، خرابی در تونل، تعویض چرخ در تاریکی، یا بررسی نشتی مایعات، داشتن یک منبع نور مطمئن میتواند هم ایمنی شما را افزایش دهد و هم کار را بسیار آسانتر کند.
چراغقوه مناسب خودرو بهتر است ویژگیهای زیر را داشته باشد:
روشنایی کافی برای دیدن محیط اطراف خودرو، نه فقط نور بسیار متمرکز.
امکان استفاده طولانیمدت با یک ست باتری یا قابلیت شارژ با فندکی خودرو.
بدنه مقاوم در برابر ضربه و تا حد امکان مقاوم در برابر رطوبت.
داشتن حالت نور چشمکزن برای استفاده به عنوان «علامت هشدار» در صورت لزوم.
بهتر است علاوه بر چراغقوه اصلی، یک چراغ کوچک پیشانی یا چراغ قوهای که قابلیت قرار گرفتن روی زمین یا آویزان شدن را دارد نیز در خودرو نگه دارید، تا هنگام تعویض چرخ یا کار با هر دو دست، مجبور نباشید چراغقوه را با دست بگیرید.
محل نگهداری چراغقوه نباید زیر انبوه وسایل در صندوق مدفون شود. داشبورد، جیب درِ راننده، یا یک کیف ثابت در زیر صندلی محلهای مناسبی هستند. هر چند ماه یکبار، باتری را کنترل کنید، آن را برای چند دقیقه روشن کنید تا از سلامت آن مطمئن شوید، و در صورت ضعیف شدن نور، باتری را تعویض یا شارژ کنید.
در شرایط اضطراری شبانه، ترجیح دارد پیش از پیاده شدن و حرکت در حاشیه راه، چراغقوه را روشن کنید تا سایر رانندگان حضور شما را بهتر ببینند.
جلیقه بازتابنده
جلیقه بازتابنده، وسیلهای مخصوص راننده و سرنشین است، نه خود خودرو. نقش آن، قابلدید کردن بدن شما برای رانندگان دیگر، بهخصوص در شب، مه، باران، یا در راههای پرسرعت است. بسیاری از تصادفهای ثانویه در صحنه خرابی یا تصادف، به این دلیل رخ میدهد که راننده یا سرنشین پیادهشده در حاشیه راه «دیده نمیشود».
جلیقه بازتابنده باید:
رنگ روشن مانند زرد یا نارنجی داشته باشد.
نوارهای بازتابنده باکیفیت روی آن دوخته شده باشد تا نور چراغ خودروها را منعکس کند.
سایز آن طوری باشد که به راحتی روی لباس معمولی پوشیده شود.
در محلی نگهداری شود که در ثانیههای اول توقف، بدون خروج از خودرو، قابل دسترس باشد، مثلا پشت صندلی راننده، جیب در، یا داخل جیبهای پشت صندلی.
بهترین روش استفاده این است که پیش از پیاده شدن در حاشیه جاده یا آزادراه، ابتدا فلاشر را روشن کنید، سپس جلیقه را بپوشید و بعد از سمت امن، یعنی سمتی که رو به ترافیک نیست، پیاده شوید. در صورت وجود چند سرنشین، حداقل راننده و فردی که قرار است برای نصب مثلث یا بررسی خرابی به سمت عقب خودرو برود، باید جلیقه بپوشند.
هرگاه مجبور شدید در نزدیکی خط عبور خودروها پیاده شوید، نبودن جلیقه بازتابنده، ریسک برخورد را چند برابر میکند. در شب، روی «دیده شدن» خودتان سرمایهگذاری کنید.
کابل باتری
کابل باتری (کابل اتصال باتری به باتری) برای زمانی است که باتری خودرو شما ضعیف شده و خودرو روشن نمیشود، اما یک خودرو دیگر با باتری سالم حاضر به کمک است. با وجود این، استفاده نادرست از این کابل میتواند به سیستم برق خودرو یا حتی خود باتریها آسیب بزند.
کابل مناسب باید دارای سیم ضخیم، روکش عایق مرغوب، و گیرههای فلزی محکم با روکش عایق باشد. طول کابل باید به اندازهای باشد که بتوانید به راحتی دو خودرو را در وضعیت ایمن (نه خیلی نزدیک و نه در زاویه خطرناک برای ترافیک) قرار دهید و همچنان به هر دو باتری دسترسی داشته باشید.
نکات مهم ایمنی هنگام استفاده از کابل باتری عبارتاند از: خاموش بودن هر دو خودرو در هنگام اتصال کابل، رعایت ترتیب صحیح اتصال مثبت و منفی طبق دفترچه خودرو، اطمینان از تماس نداشتن گیرهها با بدنه فلزی یا یکدیگر، و خودداری از جرقه زدن نزدیک باتری، چون احتمال وجود گاز قابلاشتعال در اطراف باتری وجود دارد. پس از روشن شدن خودرو، باید کابلها را به ترتیب ایمن و معکوسِ اتصال، جدا کنید.
اگر با ترتیب و روش اتصال کابل آشنا نیستید، بهتر است بدون آگاهی اقدام نکنید و از امداد خودرو یا فرد باتجربه راهنمایی بگیرید، زیرا اتصال اشتباه میتواند به واحد کنترل الکترونیکی و قطعات برقی آسیب جدی وارد کند.
نگهداری کابل در یک کیف جداگانه و مرتب، از آسیب دیدن روکش سیم و گیرهها جلوگیری میکند. همچنین بهتر است هر از گاهی، سلامت عایقها و تمیزی گیرهها را بررسی کنید تا در زمان نیاز، با کابل زنگزده یا پاره روبهرو نشوید.
ابزار تعویض چرخ
برای مقابله با پنچری یا ترکیدگی لاستیک که یکی از شایعترین مشکلات در سفر است، تنها داشتن لاستیک زاپاس کافی نیست. شما به مجموعهای از ابزارها نیاز دارید تا بتوانید چرخ آسیبدیده را به شکل ایمن و صحیح تعویض کنید. این مجموعه معمولا شامل جک، آچار چرخ، و گاهی میله یا دسته جک و ابزار کمکی دیگر است.
جک باید متناسب با نوع و وزن خودروی شما باشد. جک فابریک کارخانه معمولا برای همین خودرو طراحی شده، اما نحوه قرار دادن آن در نقاط تقویتشده زیر شاسی بسیار مهم است. اگر جک در جای نادرست قرار گیرد، ممکن است هم به بدنه آسیب بزند و هم در هنگام بالا بردن خودرو، ناگهان سر بخورد و خودرو سقوط کند. آچار چرخ باید به خوبی با اندازه پیچهای چرخ شما متناسب باشد و طول آن به اندازهای باشد که بتوانید با نیروی معقول، پیچها را باز کنید.
مراحل کلی تعویض چرخ شامل مواردی مانند توقف در محل امن دور از پیچ و ترافیک، کشیدن ترمز دستی، قرار دادن دنده در وضعیت مناسب، قرار دادن مثلث خطر، شل کردن اولیه پیچها پیش از بالا بردن کامل خودرو، بالا بردن خودرو به اندازه جدا شدن چرخ، باز کردن کامل پیچها، تعویض چرخ، بستن پیچها به صورت ضربدری، پایین آوردن خودرو، و سپس سفت کردن نهایی پیچها است.
داشتن لوازم تکمیلی مانند دستکش کار، زیرپایی یا تخته کوچک برای قرار دادن زیر جک روی خاک نرم، و حتی یک آچار چرخ بلندتر یا کمکی میتواند کار را بسیار سادهتر و ایمنتر کند. همچنین اگر خودرو شما به جای لاستیک زاپاس، به کیت تعمیر موقت پنچری مجهز است، باید محل آن، روش استفاده، و محدودیتهای سرعت و مسافت پس از استفاده را بهخوبی بشناسید.
پس از تعویض چرخ، در اولین فرصت مناسب، به یک تعمیرگاه یا آپاراتی مراجعه کنید تا هم چرخ تعمیر یا تعویض شود و هم سفتی پیچها کنترل گردد. رانندگی طولانی با چرخ زاپاس یا پیچهای بهدرستی سفتنشده، میتواند خطرناک باشد.
در نهایت، توصیه میشود حتی یکبار در محیطی امن مانند پارکینگ، به صورت تمرینی، فرآیند تعویض چرخ را زیر نظر فرد باتجربه انجام دهید تا در شرایط واقعی اضطراری، اولین تجربه شما نباشد.
Views: 0
Where to Move
Move chapter:
- ☰ 1. شروع دوره
- ☰ 1.1. معرفی دوره
- ☰ 1.1.1. آشنایی با دوره
- ☰ 1.1.2. روش مطالعه
- ☰ 1.1.3. منابع و اعتبار مطالب
-
- ☰ 1.2. دریافت گواهینامه در ایران
- ☰ 1.2.1. انواع گواهینامه
- ☰ 1.2.2. شرایط ثبتنام
- ☰ 1.2.3. مراحل آموزش
- ☰ 1.2.4. رانندگان تازهکار
- ☰ 1.2.5. تمدید و تعویض گواهینامه
-
-
- ☰ 2. مفاهیم پایه ترافیک
- ☰ 2.1. کاربران راه
- ☰ 2.1.1. راننده و سرنشین
- ☰ 2.1.2. عابر پیاده
- ☰ 2.1.3. کاربران آسیبپذیر
-
- ☰ 2.2. مفاهیم مربوط به راه
- ☰ 2.2.1. اجزای راه
- ☰ 2.2.2. انواع معابر
- ☰ 2.2.3. نقاط و سازههای راه
-
- ☰ 2.3. مفاهیم مربوط به حرکت
- ☰ 2.3.1. حرکت و تغییر موقعیت
- ☰ 2.3.2. توقف و پارک
- ☰ 2.3.3. سرعت و فاصله
-
-
- ☰ 3. علائم راهنمایی و رانندگی
- ☰ 3.1. مبانی علائم
- ☰ 3.1.1. شکل علائم
- ☰ 3.1.2. رنگ علائم
- ☰ 3.1.3. اعتبار علائم
-
- ☰ 3.2. تابلوهای اخطاری
- ☰ 3.2.1. خطرات مربوط به مسیر
- ☰ 3.2.2. خطرات مربوط به تقاطع
- ☰ 3.2.3. خطرات مربوط به کاربران راه
- ☰ 3.2.4. خطرات طبیعی و محیطی
-
- ☰ 3.3. تابلوهای بازدارنده
- ☰ 3.3.1. ممنوعیت ورود و عبور
- ☰ 3.3.2. ممنوعیت حرکت
- ☰ 3.3.3. محدودیتهای وسیله نقلیه
-
- ☰ 3.4. تابلوهای دستوری
- ☰ 3.4.1. جهتهای اجباری
- ☰ 3.4.2. مسیرهای اختصاصی
- ☰ 3.4.3. الزامات حرکتی
-
- ☰ 3.5. تابلوهای حق تقدم
- ☰ 3.5.1. علائم اصلی حق تقدم
- ☰ 3.5.2. تشخیص کاربرد علائم
-
- ☰ 3.6. تابلوهای اخباری
- ☰ 3.6.1. تابلوهای مسیر
- ☰ 3.6.2. تابلوهای خدماتی
- ☰ 3.6.3. تابلوهای اطلاعاتی
-
- ☰ 3.7. تابلوهای مکمل
- ☰ 3.7.1. محدوده و جهت اثر
- ☰ 3.7.2. شرایط و استثناها
-
-
- ☰ 4. خطکشی و علائم سطح راه
- ☰ 4.1. خطوط طولی
- ☰ 4.1.1. خطوط جداکننده مسیر
- ☰ 4.1.2. خطوط کناری
-
- ☰ 4.2. خطوط عرضی
- ☰ 4.2.1. خطوط توقف
- ☰ 4.2.2. خطوط عابر پیاده
-
- ☰ 4.3. نشانههای هدایت مسیر
- ☰ 4.3.1. فلشها و نوشتهها
- ☰ 4.3.2. خطوط تغییر سرعت
-
- ☰ 4.4. سایر علائم سطح راه
- ☰ 4.4.1. هاشورها و جزایر
- ☰ 4.4.2. تجهیزات بازتابنده
- ☰ 4.4.3. رنگ جدولها
-
-
- ☰ 5. چراغها و فرمانهای ترافیکی
- ☰ 5.1. چراغهای راهنمایی
- ☰ 5.1.1. چراغهای ثابت
- ☰ 5.1.2. چراغهای چشمکزن
- ☰ 5.1.3. چراغهای جهتدار
- ☰ 5.1.4. چراغهای ویژه
-
- ☰ 5.2. فرمان مأمور راهنمایی
- ☰ 5.2.1. وضعیتهای بدن مأمور
- ☰ 5.2.2. تقدم فرمانها
-
-
- ☰ 6. حق تقدم عبور
- ☰ 6.1. اصول حق تقدم
- ☰ 6.1.1. ترتیب تصمیمگیری
- ☰ 6.1.2. اصول عمومی
-
- ☰ 6.2. حق تقدم در تقاطعها
- ☰ 6.2.1. تقاطع همعرض
- ☰ 6.2.2. راه اصلی و فرعی
- ☰ 6.2.3. تقاطع چراغدار
- ☰ 6.2.4. تقاطع بدون علامت
-
- ☰ 6.3. حق تقدم در میدان
- ☰ 6.3.1. ورود به میدان
- ☰ 6.3.2. حرکت داخل میدان
- ☰ 6.3.3. خروج از میدان
-
- ☰ 6.4. موقعیتهای ویژه حق تقدم
- ☰ 6.4.1. خروج و ورود
- ☰ 6.4.2. مسیرهای باریک و شیبدار
- ☰ 6.4.3. خودروهای ویژه
-
- ☰ 6.5. تمرین حق تقدم
- ☰ 6.5.1. تحلیل تصاویر
- ☰ 6.5.2. موقعیتهای ترکیبی
-
-
- ☰ 7. سرعت، فاصله و ترمز
- ☰ 7.1. انتخاب سرعت
- ☰ 7.1.1. سرعت مجاز
- ☰ 7.1.2. سرعت مطمئنه
- ☰ 7.1.3. خطرات سرعت نامناسب
-
- ☰ 7.2. فاصله ایمن
- ☰ 7.2.1. فاصله طولی
- ☰ 7.2.2. فاصله جانبی
- ☰ 7.2.3. شرایط نیازمند فاصله بیشتر
-
- ☰ 7.3. مسافت توقف
- ☰ 7.3.1. زمان واکنش
- ☰ 7.3.2. مسافت ترمز
- ☰ 7.3.3. ترمزگیری ایمن
-
-
- ☰ 8. سبقت و تغییر مسیر
- ☰ 8.1. اصول سبقت
- ☰ 8.1.1. آمادگی برای سبقت
- ☰ 8.1.2. انجام سبقت
- ☰ 8.1.3. وظایف خودروی دیگر
-
- ☰ 8.2. ممنوعیت سبقت
- ☰ 8.2.1. محدودیتهای مسیر
- ☰ 8.2.2. محدودیتهای دید
- ☰ 8.2.3. محدودیتهای ترافیکی
-
- ☰ 8.3. تغییر خط
- ☰ 8.3.1. مراحل تغییر خط
- ☰ 8.3.2. تغییر خط در موقعیتهای مختلف
- ☰ 8.3.3. اشتباهات تغییر خط
-
-
- ☰ 9. گردش و دور زدن
- ☰ 9.1. گردش در تقاطع
- ☰ 9.1.1. گردش به راست
- ☰ 9.1.2. گردش به چپ
- ☰ 9.1.3. گردش در خیابانهای مختلف
-
- ☰ 9.2. دور زدن
- ☰ 9.2.1. دور زدن یکفرمان
- ☰ 9.2.2. دور زدن دوفرمان
- ☰ 9.2.3. ممنوعیت دور زدن
-
-
- ☰ 10. توقف و پارک
- ☰ 10.1. اصول توقف
- ☰ 10.1.1. توقف عادی
- ☰ 10.1.2. توقف اضطراری
- ☰ 10.1.3. محلهای ممنوع توقف
-
- ☰ 10.2. اصول پارک
- ☰ 10.2.1. پارک کنار جدول
- ☰ 10.2.2. پارک دوبل
- ☰ 10.2.3. پارک در شیب
- ☰ 10.2.4. خروج از پارک
-
-
- ☰ 11. رانندگی شهری
- ☰ 11.1. شروع و ادامه حرکت
- ☰ 11.1.1. شروع حرکت
- ☰ 11.1.2. حرکت در خیابان
-
- ☰ 11.2. رانندگی در ترافیک
- ☰ 11.2.1. ترافیک روان
- ☰ 11.2.2. ترافیک سنگین
- ☰ 11.2.3. توقف و حرکت متوالی
-
- ☰ 11.3. مناطق حساس شهری
- ☰ 11.3.1. مدارس و مناطق مسکونی
- ☰ 11.3.2. ایستگاههای عمومی
- ☰ 11.3.3. بازارها و مراکز شلوغ
-
-
- ☰ 12. رانندگی برونشهری
- ☰ 12.1. جادههای دوطرفه
- ☰ 12.1.1. حرکت ایمن
- ☰ 12.1.2. عبور از پیچ
- ☰ 12.1.3. عبور از سربالایی و سرازیری
-
- ☰ 12.2. بزرگراه و آزادراه
- ☰ 12.2.1. ورود به مسیر
- ☰ 12.2.2. حرکت در مسیر
- ☰ 12.2.3. خروج از مسیر
- ☰ 12.2.4. خرابی در مسیر
-
- ☰ 12.3. تونل و پل
- ☰ 12.3.1. رانندگی در تونل
- ☰ 12.3.2. رانندگی روی پل
-
- ☰ 12.4. مسیرهای کوهستانی
- ☰ 12.4.1. رانندگی در شیب
- ☰ 12.4.2. پیچهای کوهستانی
-
-
- ☰ 13. رانندگی در شرایط نامساعد
- ☰ 13.1. شرایط جوی
- ☰ 13.1.1. باران
- ☰ 13.1.2. برف و یخ
- ☰ 13.1.3. مه و گردوغبار
- ☰ 13.1.4. باد شدید
-
- ☰ 13.2. شرایط نوری
- ☰ 13.2.1. رانندگی در شب
- ☰ 13.2.2. طلوع و غروب
-
- ☰ 13.3. شرایط سطح راه
- ☰ 13.3.1. مسیر لغزنده
- ☰ 13.3.2. آبگرفتگی
-
-
- ☰ 14. ایمنی راننده و سرنشینان
- ☰ 14.1. وضعیت صحیح راننده
- ☰ 14.1.1. تنظیم صندلی
- ☰ 14.1.2. تنظیم آینهها
- ☰ 14.1.3. کنترل فرمان و پدالها
-
- ☰ 14.2. تجهیزات حفاظت سرنشینان
- ☰ 14.2.1. کمربند ایمنی
- ☰ 14.2.2. پشتسری و کیسه هوا
- ☰ 14.2.3. ایمنی کودکان
- ☰ 14.2.4. ایمنی افراد خاص
-
- ☰ 14.3. عوامل انسانی
- ☰ 14.3.1. خستگی و خوابآلودگی
- ☰ 14.3.2. دارو، الکل و مواد
- ☰ 14.3.3. حواسپرتی
- ☰ 14.3.4. هیجان و پرخاشگری
-
-
- ☰ 15. رانندگی تدافعی
- ☰ 15.1. شناسایی خطر
- ☰ 15.1.1. مشاهده مؤثر
- ☰ 15.1.2. پیشبینی رفتار دیگران
- ☰ 15.1.3. نشانههای خطر
-
- ☰ 15.2. مدیریت خطر
- ☰ 15.2.1. فضای ایمن
- ☰ 15.2.2. تصمیمگیری
- ☰ 15.2.3. پیشگیری از تصادف
-
-
- ☰ 16. تعامل با وسایل نقلیه دیگر
- ☰ 16.1. موتورسیکلت و دوچرخه
- ☰ 16.1.1. موتورسیکلتها
- ☰ 16.1.2. دوچرخهها
-
- ☰ 16.2. خودروهای سنگین
- ☰ 16.2.1. کامیون و اتوبوس
- ☰ 16.2.2. بارهای ویژه
-
- ☰ 16.3. خودروهای امدادی
- ☰ 16.3.1. تشخیص خودروی امدادی
- ☰ 16.3.2. باز کردن مسیر
-
-
- ☰ 17. آشنایی فنی با خودرو
- ☰ 17.1. موتور و انتقال قدرت
- ☰ 17.1.1. موتور
- ☰ 17.1.2. کلاچ و گیربکس
- ☰ 17.1.3. سیستم انتقال قدرت
-
- ☰ 17.2. سیستم هدایت و تعلیق
- ☰ 17.2.1. فرمان
- ☰ 17.2.2. تعلیق
-
- ☰ 17.3. سیستم ترمز
- ☰ 17.3.1. اجزای ترمز
- ☰ 17.3.2. سامانههای کمکی
- ☰ 17.3.3. عیبهای ترمز
-
- ☰ 17.4. لاستیک و چرخ
- ☰ 17.4.1. مشخصات لاستیک
- ☰ 17.4.2. بررسی و نگهداری
- ☰ 17.4.3. پنچری و ترکیدگی
-
- ☰ 17.5. برق و روشنایی
- ☰ 17.5.1. باتری و شارژ
- ☰ 17.5.2. چراغهای خودرو
-
- ☰ 17.6. مایعات و سرویسها
- ☰ 17.6.1. مایعات خودرو
- ☰ 17.6.2. سرویس دورهای
-
-
- ☰ 18. صفحه کیلومتر و هشدارها
- ☰ 18.1. نشانگرهای اصلی
- ☰ 18.1.1. ابزارهای اندازهگیری
- ☰ 18.1.2. نشانگرهای وضعیت
-
- ☰ 18.2. چراغهای هشدار
- ☰ 18.2.1. هشدارهای قرمز
- ☰ 18.2.2. هشدارهای زرد
- ☰ 18.2.3. واکنش به هشدارها
-
-
- ☰ 19. نقص فنی و شرایط اضطراری
- ☰ 19.1. خرابی خودرو
- ☰ 19.1.1. خاموش شدن خودرو
- ☰ 19.1.2. داغ شدن موتور
- ☰ 19.1.3. خرابی ترمز
- ☰ 19.1.4. گیر کردن پدال گاز
-
- ☰ 19.2. از دست دادن کنترل
- ☰ 19.2.1. لغزش خودرو
- ☰ 19.2.2. ترکیدن لاستیک
- ☰ 19.2.3. باز شدن کاپوت
-
- ☰ 19.3. تجهیزات اضطراری
- ☰ 19.3.1. وسایل ضروری
- ☰ 19.3.2. استفاده از مثلث خطر
-
-
- ☰ 20. تصادف و امدادرسانی
- ☰ 20.1. اقدامات پس از تصادف
- ☰ 20.1.1. ایمنسازی صحنه
- ☰ 20.1.2. تماس با امداد
- ☰ 20.1.3. ثبت حادثه
-
- ☰ 20.2. انواع تصادف
- ☰ 20.2.1. تصادف خسارتی
- ☰ 20.2.2. تصادف جرحی
- ☰ 20.2.3. تصادف با عابر
- ☰ 20.2.4. تصادف با خودروی پارکشده
-
-
- ☰ 21. کمکهای اولیه
- ☰ 21.1. ارزیابی مصدوم
- ☰ 21.1.1. بررسی صحنه
- ☰ 21.1.2. بررسی وضعیت
-
- ☰ 21.2. اقدامات اولیه
- ☰ 21.2.1. مصدوم بیهوش
- ☰ 21.2.2. خونریزی
- ☰ 21.2.3. شکستگی و آسیب ستون فقرات
- ☰ 21.2.4. سوختگی و شوک
- ☰ 21.2.5. احیای قلبی ریوی
-
-
- ☰ 22. آتشسوزی خودرو
- ☰ 22.1. پیشگیری
- ☰ 22.1.1. عوامل خطر
- ☰ 22.1.2. تجهیزات پیشگیری
-
- ☰ 22.2. مقابله با آتش
- ☰ 22.2.1. اقدامات فوری
- ☰ 22.2.2. استفاده از خاموشکننده
-
-
- ☰ 23. قوانین و مسئولیتهای راننده
- ☰ 23.1. مدارک قانونی
- ☰ 23.1.1. مدارک راننده
- ☰ 23.1.2. مدارک خودرو
-
- ☰ 23.2. تخلفات رانندگی
- ☰ 23.2.1. تخلفات حرکتی
- ☰ 23.2.2. تخلفات توقف
- ☰ 23.2.3. تخلفات رفتاری
- ☰ 23.2.4. تخلفات جدی
-
- ☰ 23.3. جرائم و نمره منفی
- ☰ 23.3.1. جریمهها
- ☰ 23.3.2. نمره منفی
- ☰ 23.3.3. توقیف وسیله نقلیه
-
-
- ☰ 24. بیمه و خسارت
- ☰ 24.1. انواع بیمه
- ☰ 24.1.1. بیمه شخص ثالث
- ☰ 24.1.2. بیمه بدنه
-
- ☰ 24.2. دریافت خسارت
- ☰ 24.2.1. خسارت مالی
- ☰ 24.2.2. خسارت جانی
-
-
- ☰ 25. فرهنگ رانندگی
- ☰ 25.1. اخلاق ترافیکی
- ☰ 25.1.1. احترام به دیگران
- ☰ 25.1.2. مدیریت تعارض
-
- ☰ 25.2. رانندگی مسئولانه
- ☰ 25.2.1. مسئولیت اجتماعی
- ☰ 25.2.2. رانندگی اقتصادی
- ☰ 25.2.3. حفاظت از محیط زیست
-
-
- ☰ 26. آموزش عملی رانندگی
- ☰ 26.1. آشنایی اولیه با خودرو
- ☰ 26.1.1. آمادهسازی راننده
- ☰ 26.1.2. روشن و خاموش کردن
-
- ☰ 26.2. کنترل پدالها
- ☰ 26.2.1. کلاچ
- ☰ 26.2.2. گاز و ترمز
-
- ☰ 26.3. حرکت و تعویض دنده
- ☰ 26.3.1. تعویض دنده
- ☰ 26.3.2. توقف
-
- ☰ 26.4. کنترل فرمان
- ☰ 26.4.1. حرکت مستقیم
- ☰ 26.4.2. پیچیدن
-
- ☰ 26.5. مانورهای عملی
- ☰ 26.5.1. پارک سی سانتی
- ☰ 26.5.2. حرکت در سربالایی
- ☰ 26.5.3. دندهعقب
-
- ☰ 26.6. رانندگی در محیط واقعی
- ☰ 26.6.1. خیابان خلوت
- ☰ 26.6.2. خیابان پرترافیک
- ☰ 26.6.3. تقاطع و میدان
- ☰ 26.6.4. رانندگی شبانه و جادهای
-
-
- ☰ 27. آمادگی آزمون عملی
- ☰ 27.1. پیش از آزمون
- ☰ 27.1.1. مدارک و آمادگی
- ☰ 27.1.2. کنترل اولیه خودرو
-
- ☰ 27.2. مهارتهای مورد ارزیابی
- ☰ 27.2.1. کنترل خودرو
- ☰ 27.2.2. رعایت مقررات
- ☰ 27.2.3. مانورها
-
- ☰ 27.3. خطاهای آزمون
- ☰ 27.3.1. خطاهای رایج
- ☰ 27.3.2. خطاهای خطرناک
- ☰ 27.3.3. مدیریت آزمون
-
-
- ☰ 28. آمادگی آزمون آییننامه
- ☰ 28.1. شناخت آزمون
- ☰ 28.1.1. ساختار آزمون
- ☰ 28.1.2. دستهبندی سؤالات
-
- ☰ 28.2. روش پاسخگویی
- ☰ 28.2.1. تحلیل سؤال
- ☰ 28.2.2. مدیریت زمان
- ☰ 28.2.3. اشتباهات رایج
-
-
- ☰ 29. تمرین و ارزیابی
- ☰ 29.1. تمرینهای موضوعی
- ☰ 29.1.1. تمرین تابلوها
- ☰ 29.1.2. تمرین خطکشی
- ☰ 29.1.3. تمرین فنی
- ☰ 29.1.4. تمرین ایمنی
-
- ☰ 29.2. آزمونهای مرحلهای
- ☰ 29.2.1. آزمون مقدماتی
- ☰ 29.2.2. آزمون میانی
- ☰ 29.2.3. آزمون پیشرفته
-
- ☰ 29.3. آزمونهای جامع
- ☰ 29.3.1. آزمون جامع اول
- ☰ 29.3.2. آزمون جامع دوم
- ☰ 29.3.3. آزمون جامع سوم
- ☰ 29.3.4. آزمون نهایی
-
-
- ☰ 30. مرور نهایی
- ☰ 30.1. خلاصه آییننامه
- ☰ 30.1.1. مرور علائم
- ☰ 30.1.2. مرور قوانین حرکت
- ☰ 30.1.3. مرور ایمنی
- ☰ 30.1.4. مرور فنی و امدادی
-
- ☰ 30.2. چکلیست آزمون
- ☰ 30.2.1. شب قبل از آزمون
- ☰ 30.2.2. روز آزمون آییننامه
- ☰ 30.2.3. روز آزمون عملی
-
-
- ☰ 31. منابع تکمیلی
- ☰ 31.1. مرجع علائم
- ☰ 31.1.1. فهرست تصویری علائم
-
- ☰ 31.2. جدولهای خلاصه
- ☰ 31.2.1. قوانین پرتکرار
- ☰ 31.2.2. نکات فنی
-
- ☰ 31.3. چکلیستها
- ☰ 31.3.1. چکلیست پیش از حرکت
- ☰ 31.3.2. چکلیست سفر
- ☰ 31.3.3. چکلیست تصادف
-
- ☰ 31.4. واژهنامه
- ☰ 31.4.1. اصطلاحات ترافیکی
- ☰ 31.4.2. اصطلاحات فنی
-
- ☰ 31.5. پرسشهای متداول
- ☰ 31.5.1. گواهینامه و آزمون
- ☰ 31.5.2. رانندگی و قوانین
-
-
Comments
Please login to add a comment.
Don't have an account? Register now!